اسلام آباد(حماد حسن)پي ٽي آءِ جو احتجاج خاص طور پختنخوا تي وڌيڪ فوڪس رهيو، ڇاڪاڻ ته سنڌ، بلوچستان ۽ ڪجهه حد تائين پنجاب ۾ پي ٽي آءِ اڳي به احتجاج نه ڪيا آهن، ۽ اڄ به وڌيڪ امڪان نه هو. پر ڪي پي ۾ اڳي به مختلف احتجاج ۽ جلسا ٿي چڪا آهن، جنهن سبب عوامي حاضري ۽ دلچسپي هتي وڌيڪ آهي.حڪومت جي تياري احتجاج کان اڳ مناسب نه هئي. هر ڪنهن جو بيان الڳ هو ۽ ڪا مربوط حڪمت عملي نه هئي. مثال طور، عليمه خان چيو ته سڄو پختنخوا بند ڪيو وڃي، جڏهن ته سھيل آفريدي وزيراعظم سان ملاقات ڪري پنهنجي صوبائي مالي مسئلن بابت آگاهه ٿيو. شاهد خٽڪ ۽ ٻين قريبي ساٿين جي موقف موجب، احتجاج لاءِ صحيح ڪوآرڊينيشن موجود نه هئي.صبح جو 11 وڳي ڪيترن ئي شهرن ۾ دڪان بند هئا ۽ ٽرانسپورٽ ڪم نه ڪري رهي هئي، جيڪا عام طور پي ٽي آءِ جا ورڪر سياسي پيغام کي اڳتي وڌائڻ جي ڪوشش ڪري رهيا هئا، پر مظاهرن جو حقيقي اثر گهٽ محسوس ٿيو.واپارين ۽ ٽرانسپورٽرن پنهنجا ذهني ۽ مالي مفاد ڏسي احتجاج ۾ گهٽ حصو ورتو. احتجاج جي دوران پي ٽي آءِ جي ليڊرشپ ميدان ۾ ظاهر نه ٿي، ۽ ورڪرن سان ڪو خاص رابطو نه هو. اڳوڻا احتجاج ۽ هرطال تنظيم ۽ ڪوآرڊينيشن سان ٿيندا هئا، پر هن ڀيري صورتحال مختلف هئي. نوجوانن ۽ نامناسب رويي جا واقعا:بنون ۽ ٻين علائقن ۾ ڪجهه نوجوان پي ٽي آءِ ورڪرن سان بدتميزي ٿي، جنهن سبب احتجاج جو ماحول وڌيڪ منظم نه ٿي سگهيو. عليمه خان پاڻ فون ذريعي ماڻهن کي احتجاج لاءِ هدايتون ڏئي رهي هئي، پر عملدرآمد گهٽ ٿيو.احتجاج جزوي طور تي ٿي سگھيو، پر طاقت ۽ اثر گهٽ هو. عوام ۽ پارٽي جي اندر رابطا، ڪوآرڊينيشن ۽ ليڊرشپ جي کوٽ سبب احتجاج جو مقصد مڪمل طور تي حاصل نه ٿيو. جڏهن بيانيه واضح نه هجي ۽ صرف پنهنجو موقف ظاهر ڪيو وڃي، ته سياست ۾ اهڙا نتيجا سامهون اچن ٿا،ڪالهه جو منظرنامو واضح ڪري ٿو ته پي ٽي آءِ جي جذباتي مقبوليت موجود آهي، پر منظم حڪمت عملي ۽ ليڊرشپ جي ڪمزورين سبب احتجاج مڪمل طور تي ڪامياب نه ٿي سگهيو.
