ڪراچي(ويب ڊيسڪ)آمريڪي صدر ڊونلڊ ٽرمپ ايران سان جنگ کي فوري طور ختم ڪرڻ ۽ پنهنجي مرضي جي حڪومت قائم ڪرڻ جا هدف حاصل ڪرڻ ۾ ناڪام ٿيڻ کانپوءِ شديد مونجهاري ۽ سفارتي دٻاءُ جو شڪار ٿي ويو آهي.
آمريڪي صدر ڊونلڊ ٽرمپ، جيڪو ماضي ۾ سدائين پنهنجي اڻ کٽ طاقت جو مظاهرو ڪندو رهيو آهي، 28 فيبروري تي ايران خلاف شروع ڪيل جنگ کان پوءِ کان ئي شديد مونجهاري ۽ ناڪامي جو شڪار نظر اچي رهيو آهي.
صدر ٽرمپ ايران جي ايٽمي پروگرام جي خاتمي ۽ اتان جي حڪومت جي تبديلي جو جيڪو هدف طئي ڪيو هو، 5 مهينا گذرڻ باوجود ان ۾ ڪا به اڳڀرائي نه ٿي سگهي آهي.
وينزويلا جي طرز تي ايران ۾ تبديلي آڻڻ جو سندس خواب حقيقت نه بڻجي سگهيو، جڏهن ته ٻئي پاسي تيل جي عالمي اگهن ۾ شديد واڌ ۽ آبناءِ هرمز ۾ تجارتي آمد و رفت معطل ٿيڻ آمريڪي معيشت ۽ سڄي دنيا جي مارڪيٽن کي لوڏي ڇڏيو آهي.
هن لڳاتار ناڪامي ۽ شديد دٻاءُ صدر ٽرمپ کي پنهنجا فيصلا ڪيترائي ڀيرا وري وري تبديل ڪرڻ تي مجبور ڪري ڇڏيو آهي. هن سعودي عرب سان 18 مهينن کان طئي ٿيندڙ سول نيوڪليئر معاهدي کي رڳو 24 ڪلاڪن اندر اهو شرط رکي ختم ڪري ڇڏيو ته هو پهريان اسرائيل کي تسليم ڪري، جنهن سان اتحادي ملڪ سخت ناراض ٿي ويو.
ان کانسواءِ هن ڪينيڊا سان گڏ ٺهندڙ اربين ڊالرن جي نئين پل جي افتتاح جي موقعي تي ڪينيڊا جي شين تي 50 سيڪڙو ٽيڪس لڳائي ڇڏيو، جنهن جي جواب ۾ ڪينيڊا آمريڪي عملدارن کي تقريب ۾ اچڻ کان روڪي ڇڏيو.
نه رڳو ايترو پر هن پنهنجي ئي پارٽي ريپبلڪنز جي هائوسنگ بل تي صحيح ڪرڻ جي آخري مهل ۾ انڪار ڪري ڇڏيو، جنهن سان سندس وائيٽ هائوس ۽ سندس پارٽي شديد شرمندگي جو شڪار ٿي وئي.
صدر ٽرمپ هاڻي ٽن انتهائي ڏکين رستن جي وچ ۾ ڦاسي چڪو آهي. پهريون رستو اهو آهي ته هو وڌيڪ شديد هوائي حملا ڪري، پر فوج جي اعليٰ عملدارن کيس خبردار ڪيو آهي ته 13 راتين جي لڳاتار حملن سبب آمريڪا وٽ دفاعي هٿيارن جي شديد کوٽ ٿي چڪي آهي، جنهن مان روس ۽ چين فائدو وٺي سگهن ٿا ۽ هزارين بيگناهه شهري پڻ مارجي سگهن ٿا.
ٻيو رستو پابنديون سخت ڪرڻ جو آهي، جيڪو هڪ انتهائي سست طريقو آهي ۽ ٽيون رستو اهو آهي ته هو جنگ ۾ پنهنجي فتح جو ڪوڙو اعلان ڪري خاموشي سان واپس نڪري وڃي.
آمريڪا ۾ هاڻي عوامي سطح تي هن جنگ جي مقبوليت رڳو 29 سيڪڙو رهجي وئي آهي ۽ اسپيڪر مائڪ جانسن سميت سندس پنهنجا ساٿي هاڻي کلي عام هن کان جنگ ختم ڪرڻ جو مطالبو ڪري رهيا آهن.
صدر ٽرمپ کي اهو به ڊپ آهي ته هي جنگ آمريڪا کي سن 1929 جي تاريخي معاشي بحران ڏانهن نه وٺي وڃي، پر ڪنهن واضح حڪمت عملي کانسواءِ ميدان ۾ لهڻ کانپوءِ هاڻي وٽس عزت بچائي نڪرڻ جو ڪو واضح رستو به باقي نه رهيو آهي.
