هاڻوڪي اسڪواڊ هڪ مناسب ۽ باصلاحيت ٽيم تي ٻڌل آهي، جنهن ۾ اهڙا ڪيترائي رانديگر موجود آهن، جن ڊوميسٽڪ ۽ ڪائونٽي ڪرڪيٽ ۾ لڳاتار سٺي ڪارڪردگي ڏيکاري آهي، تنهنڪري سندن صلاحيتن تي سوال اٿارڻ درست نه هوندو. تنهن هوندي به اصل مسئلو ان وقت سامهون اچي ٿو، جڏهن اهي ئي رانديگر پاڪستان جي شرٽ پائي عالمي ڪرڪيٽ جي ميدان ۾ لهندا آهن.
انٽرنيشنل ڪرڪيٽ رڳو مهارت جو نالو ناهي، پر ذهني مضبوطي پڻ ان جو انتهائي اهم حصو آهي. هن سطح تي رانديگرن لاءِ اعتماد، پنهنجي ڪردار بابت واضح سوچ ۽ سڀ کان وڌيڪ ٽيم مئنيجمينٽ جي مڪمل سهڪار جي ضرورت هوندي آهي.
هاڻوڪي صورتحال ۾ ائين محسوس ٿئي ٿو ته شايد هر رانديگر کي پنهنجي ڪردار ۽ ٽيم ۾ پنهنجي جاءِ بابت اها مڪمل وضاحت حاصل ناهي، جيڪا ڪنهن به انٽرنيشنل رانديگر جي بهترين ڪارڪردگي لاءِ ضروري هوندي آهي.
خاص طور تي پاڪستان جي ٽاپ فور بيٽسمينن کي ڏٺو وڃي ته بابر اعظم جي متوقع واپسي کانپوءِ اهو سوال اهم بڻجي وڃي ٿو ته ڇا رانديگرن کي خبر آهي ته ايندڙ ميچ ۾ ڪير کيڏندو ۽ ٽيم ۾ هر رانديگر جو انفرادي ڪردار ڪهڙو هوندو؟
ڪو به رانديگر ان وقت مڪمل آزادي ۽ اعتماد سان پنهنجي صلاحيتن جو اظهار نٿو ڪري سگهي، جڏهن هو مسلسل ان خدشي ۾ مبتلا هجي ته هڪ ناڪامي کانپوءِ کيس ايندڙ ميچ ۾ ٽيم مان ٻاهر ڪيو ويندو.
اهي ئي معاملا آهن، جن تي ٽيم مئنيجمينٽ کي رانديگرن سان واضح، سڌي ۽ ايماندار ڳالهه ٻولهه ڪرڻ گهرجي، ته جيئن کين خبر هجي ته ٽيم ۾ سندن مقام ڪهڙو آهي، انهن کان ڪهڙيون اميدون وابسته آهن ۽ پنهنجي ڪارڪردگي بهتر بڻائڻ لاءِ کين ڪهڙي رخ ۾ ڪم ڪرڻو آهي.
پاڪستاني ٽيم لاءِ فٽنيس پڻ اهڙو شعبو آهي، جتي ڪنهن به قسم جو سمجهوتو نه ٿيڻ گهرجي، ڇاڪاڻ ته جڏهن ڪو رانديگر پاڪستان جي نمائندگي ڪري ٿو ته فٽنيس رڳو ڪنهن سيريز يا ٽورنامينٽ کان اڳ جي تياري نه هجڻ گهرجي، پر ان کي ٽيم جي گڏيل ثقافت ۽ روزاني معيار جو حصو بڻائڻو پوندو.
پاڪستان جي موجوده ٽيم شايد هن وقت تائين تيار ٿيندڙ سڀ کان مضبوط قومي ٽيم نه هجي، پر ان حقيقت کي به نظرانداز نٿو ڪري سگهجي ته انگلينڊ جي موجوده ٽيم پڻ اها مضبوط ترين انگلش ٽيم ناهي، جنهن سان پاڪستان جو مقابلو ٿيو آهي.
ان ڪري اصل مايوسي رڳو شڪست تي ناهي، پر ان انداز تي آهي، جنهن انداز ۾ پاڪستان مقابلو ڪيو. پاڪستاني ٽيمون ماضي ۾ به هارائينديون رهيون آهن، پر شڪست باوجود سندن مقابلي جو انداز اهڙو هوندو هو، جو مخالف ٽيم کي محسوس ٿيندو هو ته کيس واقعي سخت مقابلو ڪرڻو پئجي رهيو آهي.
اها ئي پاڪستان ڪرڪيٽ جي اصل سڃاڻپ هوندي هئي ته جڏهن ٽيم ڏکي صورتحال ۾ ڦاسي ويندي هئي ته اڪثر ان ئي وقت سڀ کان وڌيڪ خطرناڪ ثابت ٿيندي هئي. پاڪستاني رانديگر غير متوقع ۽ جارحاڻي انداز سان اهڙي ميچ جو رخ اوچتو تبديل ڪرڻ جي صلاحيت رکندا هئا، جتي هڪ اوور، هڪ پارٽنرشپ يا ڪنهن هڪ رانديگر جي غيرمعمولي ڪارڪردگي سڄو منظرنامو تبديل ڪري ڇڏيندي هئي. پر تازو عرصي دوران پاڪستاني ٽيم اهڙن فيصلائتن لمحن ۾ پنهنجي گرفت مضبوط رکڻ جي صلاحيت ڪنهن حد تائين وڃائي ويٺي آهي.
ٽيم اڪثر اهڙي مرحلي تائين پهچي ويندي آهي، جتي ميچ کٽڻ جي پوزيشن موجود هوندي آهي، پر ان موقعي تي حريف تي فيصلائتو دٻاءُ وجهڻ ۽ مقابلو ختم ڪرڻ بدران پاڪستان کيس ٻيهر راند ۾ واپس اچڻ جو موقعو ڏئي ڇڏيندو آهي.
اهو مسئلو رڳو جسماني فٽنيس تائين محدود ناهي، پر ان سان گڏ ذهني فٽنيس پڻ ايتري ئي اهم آهي، ڇاڪاڻ ته دٻاءَ دوران مسلسل ڌيان برقرار رکڻ، اهو يقين رکڻ ته توهان هن سطح تي کيڏڻ جي اهل آهيو ۽ ميچ جي فيصلائتي مرحلي ۾ ذميواري کڻڻ جو حوصلو رکڻ پڻ ڪاميابي لاءِ ضروري آهي.
پاڪستاني ٽيم ۾ ٽيلينٽ موجود آهي ۽ ان ڳالهه کي نظرانداز نٿو ڪري سگهجي ته ڪيترن ئي رانديگرن ڊوميسٽڪ ۽ ڪائونٽي ڪرڪيٽ ۾ پنهنجي صلاحيت ثابت ڪئي آهي. پر ان ٽيلينٽ کي عالمي سطح تي نتيجن ۾ تبديل ڪرڻ لاءِ ٽيم کي هاڻي واضح ڪردار، اعتماد، مسلسل فٽنيس ۽ وڌيڪ مضبوط ذهني روئي جي ضرورت آهي.
هر اڳوڻي رانديگر ۽ پاڪستان ڪرڪيٽ سان لاڳاپيل شخص جي خواهش اها ئي هوندي آهي ته قومي ٽيم ڪامياب ٿئي، ڇاڪاڻ ته رانديگر ۽ مئنيجمينٽ ايندا ويندا رهندا آهن، پر آخر ۾ اها پاڪستان جي ٽيم آهي. جڏهن ڪو رانديگر پنهنجي سيني تي پاڪستان جو ستارو سجائي ميدان ۾ لهندو آهي ته سندس ذميواري آهي ته آخري بال تائين مقابلو ڪري ۽ ٽيم جي فتح لاءِ پنهنجي سموري صلاحيت استعمال ڪري.
